Daha ilkokuldaydım, öğretmenimiz bize dostluk ve arkadaşlık arasındaki farkı anlatmıştı. Hayran kalmıştım ve artık  “dost ” olacağım  dedim. Ben sadece çok iyi bir dost olmalıydım. Çok iyi değil zaten dost olmak çok iyiydi. Sadece dost olmak.
Dost olmaya başladım yanlış zihinlere,  sarıldım yanlış bedenlere.  Yüklediğim tüm anlamlar allak bullak ederken beni, ben hiç sıkılmadan, bıkmadan  yine dost oldum. Benim bu hayatta öğrendiğim en güzel anlamdı ne de olsa .
Bir gün çok saygı ve sevgiye değer zannettiğim bir dostum bana ” yoruldum” dedi. Ufak bir tartışmamızın onu nasıl yorduğunu anlamıyordum .Ne yani daha önce her şey  başını ağrıtmadığım için  mi iyi gidiyordu? Anlamıyordum  .Küçük bir tartışma bile onu nasıl bu kadar yorabiliyordu? Kalbine  inşa olmuş sevgisinin temeli ne kadar da küfmüş. Belki de sevgi hiç yoktu. Onu daha fazla yoramazdım elbette.
Bir gün 11 yıllık dostum  hayatındaki acılarının fazla olduğunu ve bana tahammül edemeyeceğini söyledi. Onunla ayda bir kere bile buluşmayı fazla görüyormuş. Acısıyla bensiz daha mutlu olabileceğini söylemişti. Hak vermek gerekirdi. Nihayetinde daha kendine saygısı olmayan biriydi O. Toparlanmalıydı tabii. Zamana ihanet eden biri, zaman istiyordu. Daha fazla yoramazdım elbette.
Bir gün …


Bütün bunları düzeltmek istedim. En azından onca yılı boşmuş gibi geçirdiğimi düşünmek istemiyordum. Kimine göre gurursuzluk kimine göre de özsaygı denilen özür kapısını çaldım. Benim özrüm onlara gurur olurken bir kez daha anladım ki varlığım ve yaptığım onları  ilgilendirmiyordu bile. Bir yandan da müthiş bir perişanlık sarmıştı. Yanlış anlaşılmıştım, Ben onlardan şans istemiyordum ki. Kendime geri döndüğümde ise kaybettiğim zamandan ziyade artık onlarla kaybedeceğim zaman yoktu.
Onlar bana büyük bir tecrübe verdi, elbette. Öğrendiğim her şey duygularımı ikinci yaptı. Ya da bilmem kaçıncı. Ama hissetmem gereken asıllarımı yitirdim. Sadece bunlardan bu kadar etkilenmedim elbette .Belki başka zaman anlatırım. Bilirsiniz geçmişi düşünmek ve yine aynı hissetmek pek kişinin arzu edeceği bir şey değildir.

Hiç olmasa diyorum, yalnızlığımla daha iyi zaman geçirmek için iyi bir sebebim var artık ya da kötü bir sebep, ne fark eder ki? Hoşça kalın.

14
like
4
love
0
haha
0
wow
0
sad
0
angry
23 Yorum konuları
1 Konu cevapları
0 İzleyiciler
 
En çok tepki verilen yorum
En yeni yorumlar
22 Yorum yazarları
Melisa AvciNasibe Avcıİlkay BozkuşMurat SiyliKoray Cömert Son yorum yazarları
  Abone ol  
En Yeniler Eskiler Beğenilenler
Bildir
Hilal Amaril
Yazar

bazı insanlar anlamıyor işte dostluğun ne olduğunu. En ufak tartışmada sen kötü arkadaşsın deniliyor. Çok kez tecrübe ettim bunları. İyi niyetim hep suistimal oldu. Sizi çok iyi anlıyorum o yüzden. Ben de geçenlerde 7 yıllık arkadaşlığımı bitirmek zorunda kaldım. Dostluk diyemiyorum çünkü o böyle hissetmiyordu ben de artık dost olmayı bıraktım insanlara. Bundan sonra sadece hak edene vereceğim o dostluğu. Anlamayan sevmeyen insanlar uzak olsun bizden…

sevgi sevgi
Üye

arkadaşlık mı kalmış

Reha Karakaya
Yazar

elinize sağlık güzel bir yazı.

Maydogan
Üye

Gercek bir dost bulmak o kadar zor ki

Çalı Kuşu
Yazar

Hoş geldiniz efendim burası yalnızlar rıhtımı ilk çay kahve ya da arzu ettiğiniz içecek benden. Yazınızla ilgili diyebileceğim bir şey varsa galiba değer verebilmeyi beceremeyenler gürûhundanım. Ne desiniz haklısınız efendim 🙂