Bay Ünal, bana fazlasıyla kızgınsınız. Palavralarla dolu ödev kağıdımı sallayıp bana neredeyse bağırıyorsunuz. Beni hikaye yazmakla suçluyorsunuz. Anlamazlığa vuruyorum. “Bay Ünal, neden sinirlisiniz?”

Ayağa kalkıyorsunuz. Gözleriniz öfkeden kızarmış, çeneniz seğiriyor. “Bu ne, Defne?” Diyorsunuz.

“Ödev, Bay Ünal.” Diyorum. “Neden kızdınız?”

Bir an bana inanamaz gözlerle bakıyorsunuz. Bunu bir kez daha sormamı cesurca bulmuş olmalısınız. “Yeniden yazacaksın. Bu kez gerçekleri.”

Sonunda dayanamıyorum. Umursamaz görünmeyi bir kenara bırakıyorum. “Neden uğraşıyorsunuz?” Sesim kısık çıkıyor. İntiharıma odaklanmışken kafamı karıştırmanızı istemiyorum. “Bırakın beni, neden ilgileniyorsunuz?”

“Defne…” Merhametle kollarımdan tutuyorsunuz. Yumuşacık hissettiriyor. “Bak, seni görüyorum. Gözlerinde birileri ölüyor.”

Edebiyat öğretmeni olmanızın güzelliği de burada işte. Çok güzel konuşuyorsunuz. Ama ben buna alışkın değilim, Bay Ünal. Beni görmeniz, gözlerimdeki ölülerden haberdar olmanız beni çok korkutuyor.

Kaşlarımı çatıyorum. “Gidebilir miyim?”

Hüzünle bakıyorsunuz bana. Ellerinizi saçlarınızdan geçiriyorsunuz. Tuhaf hissediyorum. Kalbim hızlanıyor. “Git.” Diyorsunuz.

Sınıfa gittiğimde Mete’yi sıramda yayılmış halde buluyorum. Çantasını masaya koymuş, arkadaşlarıyla sohbet ediyor. Yanına yaklaşıyorum. Başta beni fark etmiyor ama sonra gözleri beni buluyor. Birkaç saniye izleyip tekrar sohbetine dönüyor. Bay Ünal, kendimi görünmez hissediyorum. Hiçbir şey demeden yerdeki çantamı alıp başka bir sıraya geçiyorum.

Sinan geldiğinde durumu anlıyor ve Mete’yle ağız dalaşına giriyor. Ona engel olamıyorum. Beni dinlemiyor ve sakinleşmiyor.

“Senin bu arkadaşın hocanın dibinden ayrılmıyor.” Diyor Mete. Kabalığına kızıyorum. Ne ima ettiğini anlayınca utanıyorum. Sizin adınızı saygısızca anarken ona engel olamıyorum. Özür dilerim, Bay Ünal.

“Ne saçmalıyorsun?” Diyor Sinan.

Mete küfrediyor. Çantasını alıp sınıftan çıkıyor.

Okul çıkışında, evime doğru giderken, Mete yanıma yaklaşıyor. Biraz korkuyorum, Bay Ünal. Bana kızgın olduğunu biliyorum. Bu yüzden biraz titriyorum. Titrediğimi görünce gülümsüyor. Ona komik gelmiş olmalı.

“Aptalsın.” diyor. “Çok aptalsın.”

Ona, biliyorum, demek istiyorum ama korkum mani oluyor, susuyorum.

Bana içten bir şekilde gülümsüyor. Başka bir insanın kalbini ısıtabilir ama ben sizin gülüşünü görmüştüm, Bay Ünal ve o günden sonra, kimsenin gülüşü o kadar ışık saçamadı.

“Neden sürekli o adama gidiyorsun?”

Sizi kastettiğini anlıyorum. “Beni çağırıyor.” diye fısıldıyorum.

“Gitme.” diyor. Anlamıyorum. Bunu fark ediyor. “Çok aptalsın. Seni sevdiğimi bile anlamıyorsun.”

Biraz yüzüne bakıyorum, sonra gülmeye başlıyorum. Kahkahalarla boğuluyorum. Uzun zaman sonra ilk defa, birilerine böyle büyük bir tepki veriyorum.

Ama o gülmüyor.

Duruluyorum. “Sen ciddisin.” diyorum.

“Evet.” diye fısıldıyor.

Çok saçma, Bay Ünal. Bu olan şey çok saçma. Nasıl olabilir ki? Biri beni nasıl sevebilir? Dışarıdan bakınca ne kadar aptal, beceriksiz ve nefret edilesi olduğum belli olmuyor mu? Ben bile beni sevmezken, kendimden bu kadar kaçarken, bir başkası tüm bunları nasıl görmezden gelebilir?

O benim annem değil, Bay Ünal. Buna rağmen beni sevdiğini söylüyor. Sadece saçmalık.

“Emin misin?” diye garip bir soru soruyorum.  Boğazımı hızla temizliyorum. “Yani… Beni sevmen… Tuhaf değil mi?” Biraz gülümsüyorum, ortamın gerginliğini dağıtmaya çalışıyorum ama Mete’nin gözlerinde hayalleri kırılıp etine batıyor. “Eminim sokaktan geçen herhangi biri bile benden daha iyidir.”

Yutkunuyor. Benim için ağlayacağını düşünüyorum ama şeytanım sadece gururu için ağlayacağını hatırlatıyor. “Körsün. Keşke kendini dışarıdan görebilsen…” Çekip gidiyor.

Bay Ünal, anlamıyorum. Asıl insanlar kör. Asıl onlar görmüyorlar. İntihar edecek olmamın bir sebebi de bu. Bana, iyi, zeki, sevecen gibi sıfatlar ekliyorlar. Kimse içimdeki şeytanı bilmiyor. Kimse yetersizliğimi görmüyor. Ama ben biliyorum.

Ve artık kimseyi kandırmak istemiyorum.

5
like
1
love
0
haha
0
wow
0
sad
0
angry
8 Yorum konuları
0 Konu cevapları
0 İzleyiciler
 
En çok tepki verilen yorum
En yeni yorumlar
8 Yorum yazarları
yellowredMurat SiyliHadiOrdanCananÇalıkuşu Son yorum yazarları
  Abone ol  
En Yeniler Eskiler Beğenilenler
Bildir
Çalı Kuşu
Yazar

Etrafında ne olursa olsun; senin gerçeğini sadece bakış açın belirler.Bakış açını değiştirmediğin müddetçe her şey seni bir adım daha kötü olana sürükler. Kendi cevherini keşfedebilmeniz duâsıyla yüreğinize sağlık efendim.

yellowred
Yazar

en azından diğerleri kadar iyi.

Murat Siyli
Yazar

Ne olursa olsun yaşamak güzel

HadiOrdan
Üye

eline sağlık güzel bir yazı olmuş kardeşim.

Canan
Üye

Güzel bir anlatım. Yazı yazabilmek gerçekten de bambaşka hissettiriyor. Emeğinize sağlık.