Hepimizin bir korkusu vardır değil mi? 

Ve kimse fobisinden hoşnut olmaz. Örneğin farelerden korkan bir insanın farelerle dolu bir yerde yaşamayı tercih etmemesi gibi. Veya yükseklik korkusu olanların yüksek yerlerde rahatsız hissetmesi gibi.

Fiziksel korkuların her anlamda bir çözümü olabileceğini düşünüyorum aslında. Kesin bir çözümü olmasa bile en azından kaçabilirsiniz o korkudan. Gerçi kaçmak da özgürlük sayılmaz ya neyse.

Peki yalnızlıktan kaçabilir misiniz?

Yalnız kalmayı seven insanlar gerçekten yalnızlığı seviyor mu?

Yalnız yaşamak bizim doğamızda var mı?

Açıkçası bir zamanlar yalnızlık içerisinde bunalan insanlara anlam veremezdim. Onları anlayamazdım hiç. Zerre kadar empati yeteneğim olmadığı için yapabildiğim en iyi şeyi yapıp onları yargılardım. Psikolojik sıkıntılar çeken insanların numara yaptığını düşünürdüm. Çünkü benim tek anladığım şey matematikti. Başka hiçbir sorun ilgimi çekmezdi. Diğer insanların sürekli çıtkırıldım oldukları için bu şekilde üzüldüklerini düşünürdüm. Sonraları ilahi adaletten midir bilinmez ancak benim başıma da aynıları geldi. İçimdeki kendini bilmiş “Kanser” sürekli bana “Kendini kandırma, mutlu olmanın yolunu hep buldun şimdi de bulacaksın hiç kimseye ihtiyacın yok” dedi. Ancak farkettim ki aslında birine ihtiyacım vardı. Tek başıma o kadar da güçlü olmadığımı anladım. Belki de o biri hep yanımdaydı ancak ben gittiğinde değerini anlamıştım. Tam da Kanser’in yapacağı türden bir şey zaten.

Dediğim gibi yalnızlık problemleri yaşayan insanlara hak vermem uzun sürmedi. Çünkü sonraları anladım ki aslında yalnızlık çevrende insan olup olmaması değilmiş. Çevremdeki dostlarım ne kadar artarsa artsın yalnız hissediyordum. Bu nasıl bir saçmalık öyle değil mi?

İlk başta insanlardan kendimi soyutladığım için yalnız hissettiğimi düşündüm. Ancak alakası yoktu.

Doğal olarak sonraları anladım ki bütün yalnızlık problemim tek bir kişi ile alakalıydı. Öyle bir kişiydi ki onsuz geçirdiğim yıllarda diğer insanlara karşı da içimdeki soğukluk arttı. Aklımı ondan uzaklaştırmak için tıpkı yükseklik korkusu olan bir insanın alçak yerlerde oturmaya çalışması gibi kendimi başka uğraşlara verdim. Ancak bu o kadar da basit olmadı. Zihnim nasıl kendi benliğimi vazgeçilmez kabul etmişse onun varlığını da vazgeçilmez kabul etmiş.

İçimdeki kendini beğenmiş kişiyi dinleyerek psikoloji kitapları okudum. Bir insanı unutmanın nasıl mümkün olabileceğini araştırdım. Bilimle ilgilendim. Ancak sonunda içimdeki “Kanser” pes etti. Her problemi çözemeyeceğini anladı. Yine olan bana oldu ve unutamadım

Çünkü bazen ne yaparsanız yapın bazı sorunları çözemezsiniz. Öz güven kadar güzel bir şey yoktur ama bazı şeyleri kabullenememek sizi öz güveni yüksek biri değil egoist ve aptal biri yapar.

11
like
1
love
0
haha
0
wow
0
sad
0
angry
11 Yorum konuları
0 Konu cevapları
0 İzleyiciler
 
En çok tepki verilen yorum
En yeni yorumlar
11 Yorum yazarları
Temel UçakErdi metinAhmet BoztürkIce coldyellowred Son yorum yazarları
  Abone ol  
En Yeniler Eskiler Beğenilenler
Bildir
Çalı Kuşu
Yazar

Yalnızlık, asla yalnız kalamayacağın bilincine varabilme kabiliyetidir. İnsânsızlık asla yalnızlık olmadığı gibi; yalnız kalmamak da insânlarla bir arada olmak ya da insânlar arasına karışmak değildir. Kutsal anlamada kutsal ve üstün bir duygudur. Kaçmak niye?

Ice cold
Üye

Yalnızlığa da alısmak gerekiyor. Alışılmadığı icin insanlar kendini kötü hissediyor bundan dolayı yalnız hissetmemek icin sahte arkadasliklar, dostluklar, cıkar iliskileri artıyor. Bunlar insana daha fazla zarar verir en iyisi yalnızlığada alışmak ve ondan kaçmamak

yellowred
Yazar

Yalnız doğduk yalnız öleceğiz.

Reha Karakaya
Yazar

Bazen bende yaşıyorum bu durumu.

Endymion
Üye
Endymion

Yalnızlık, tek başına kalmak değil, etrafında bir sürü insan varken hiçbirisi ile bağlantının olamaması bence.